მოხმარების ტექნოლოგიები

ბიონარჩენების გადამუშავების შედეგად წარმოებული საწვავის მოხმარების ტექნოლოგიები დაკავშირებულია მისგან ელექტრონერგიის, სითბოს, ცხელი წყლის ან ორთქლის წარმოებასთან, და ტრანსპორტისთვის საწვავის დამზადებასთან.
მყარი ბიოსაწვავიდან სითბოს მიღების პროცესი აღწერილია ნახ. 1-ზე გამოსახული ქვაბის  მაგალითზე.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ნახ. 1

ბუნკერიდან შნეკური ტრანსპორტიორი 6-ის მეშვეობით მყარი ბიოსაწვავი (ნახერხი, ბურბუშელა, ნაფოტი და ა. შ.) მიეწოდება ქვაბის საცეცხლე 4-ში, სადაც მისი დაწვა ხდება დახრილ ცხაურზე 5. თავდაპირველად წვა მიმდინარეობს შედარებით დაბალ ტემპერატურაზე, ჰაერის იძულებითი შებერვით. ბიომასის საბოლოო დაწვა ხორციელდება უშუალოდ საცეცხლეში, ჰაერის (დაჟანგვის გამააქტიურებლის) მიწოდების ზონაში, 900-9500C ტემპერატურის პირობებში. წვის თითოეულ ტაქტზე, საწვავის მიწოდების თანაზომიერად, რამდენიმე შემბერი ვენტილიატორით ხორციელდება დამჟანგავის (ატმოსფერული ჰაერის) დოზირებული მიწოდება.      ნარჩენი ნახშირბადის სრული დაწვის შემდეგ გამწმენდი ლიუკი 2-დან ხდება ნაცრის მოცილება.
ცხელი წყლის და ორთქლის მიღების რთული სისტემა წარმოდგენილია ნახ. 2-ზე, ფხვიერ ბიოსაწვავზე მომუშავე საქვაბის სახით.  

 

 

 

 

 

 

 

ნახ. 2

საქვაბე შედგება ორი ვერტიკალური წყალსათბობი ქვაბისაგან (ბოილერისაგან) 1, რომლებსაც აქვთ წინასაცეცხლეები 2. საწყობი 6-დან საწვავი მიეწოდება ნიჩბოვან ტრანსპორტიორს 7, საიდანაც ის მოხვდება ლენტიან გამანაწილებელ ტრანსპორტიორ 8-ზე. წვის პროცესი იწყება წინასაცეცხლეებში. საცეცხლეებიდან ნაცრის გამოტანა ხდება ნაცრის მოცილების სისტემა 9-ის (ჰიდრავლიკური საბიძგებელა, ტრანსპორტიორი) საშუალებით. წვის პროცესში ჰაერის მიწოდება რეგულირდება ავტომატურად. ასევე ავტომატურად რეგულირდება ტემპერატურა საცეცხლეებში, მიწოდებული საწვავის რაოდენობის ცვლილებით. კვამლსაწოვი 5 უზრუნველყოფს გაუხშოების აუცილებელი დონის შენარჩუნებას. მთლიანობაში წვის პროცესის რეგულირება ხდება ქვაბის გამოსასვლელზე წყლის საჭირო ტემპერატურის მიხედვით, საწვავის და ჰაერის მიწოდების ცვლილებით.
თბური და ელექტრული ენერგიის კომბინირებული წარმოების ნიმუშია კოგენერაციული ელექტროსადგური, რომლის მუშაობის გამარტივებული პრინციპიალური სქემა მოცემულია ნახ. 3-ზე.

 

 

 

 

 

 

ნახ. 3

მომზადებული ბიოსაწვავი შედის ქვაბში, რომლის საცეცხლეშიც ხდება მისი წვა, მიწოდებული ჰაერის ხელშეწყობით. ქვაბის კედლებზე განლაგებულია ეკრანები - მილები, რომელშიც ტუმბოს მეშვეობით ცირკულირებს შესაბამისი ავზიდან მიწოდებული ქიმიურად დამუშავებული მკვებავი წყალი. ეკრანებში წყალი გაცხელდება და გადაიქცევა მშრალ ნაჯერ ორთქლად, რომელიც შევა ორთქლგადამხურებელში, სადაც ხდება მისი ტემპერატურის, და შესაბამისად, პოტენციური ენერგიის ზრდა. აქედან ორთქლი შედის ტურბინაში, სადაც ბრუნვაში მოჰყავს ტურბინის როტორი, რომელიც შეერთებულია გენერატორის როტორთან. ამ უკანასკნელის გრაგნილებში ხდება ელექტრული დენის წარმოქმნა, რომელიც ტრანსფორმატორის გავლით მიეწოდება ელექტროენერგიის მომხმარებლებს. 
ტურბინიდან გამოსული ნამუშევარი ორთქლი შედის კონდენსატორში (თბოგადამცემში), რომლის მილებშიც განუწყვეტლივ მიეწოდება ცივი წყალი. აქ მოხდება ორთქლის კონდენსაცია.  წარმოქმნილი წყალი ნაწილობრივ მიეწოდება ცხელი წყლის მომხმარებლებს, ხოლო ნაწილი, რეგენერაციული შეთბობისა და დეაერაციის (კონდენსატიდან გაზების მოცილება) შემდეგ დაბრუნდება მკვებავი წყლის ავზში, საიდანაც ქვაბში მიწოდებით შეიკვრება ორთქლწყლიანი ციკლი. 
ბიოსაწვავი ფართო გამოყენებას ჰპოულობს ღუმელებში, ტრადიციული საწვავის ნაცვლად.  ასეთი ბიოღუმელის ნიმუშები მოცემულია სურ. 4-ზე (საყოფაცხოვრებო დანიშნულების) და სურ. 5-ზე (საწარმოო გამოყენებისათვის).

 

 

 

 

 

 

 

                   სურ. 4 და 5

დღეისათვის არსებული ბიოსაწვავის სახეობებიდან ავტოტრანსპორტში ყველაზე ხშირად გამოიყენება ბიოეთანოლი. როგორც წესი, მისი შერევა ბენზინთან ხდება პროპორციით 10%:90%. აღნიშნულ ნარევში ბიოეთანოლის წილის მნიშვნელოვნად გაზრდა, ისევე როგორც მისი წმინდა სახით გამოყენება მოითხოვს ავტომანქანის საწვავის სისტემის შეცვლას. ამავე მიზეზით, ავტოტრანსპორტში ბიოდიზელის გამოყენებისას, მას ასევე ურევენ დიზელის საწვავში გარკვეული პროცენტული შეფარდებით, ჩვეულებრივ 20%:80%.